Actualidade / Artigo Vigo, 29 de febreiro de 2008 (Publicado en La Región o 26/02/2008) Medio século de liberdade   Manuel Mera- fs@galizacig.net   Kwane Nkrumah.   No mes de abril de 1958, fai agora cincuenta anos, realizouse en Acra, capital de Gana, a Primeira Conferencia de Estados Africanos Independentes, por iniciativa de Nkrumah. Daquela só eran oito estados: Exipto, Gana, Sudán, Libia, Tunicia, Liberia, Marrocos e Etiopía. Os temas centráronse en defender a independencia nacional e afortalar as relacións económicas. Como se ve, o fin da etapa colonial da maioría dos estados africanos é moi recente, en comparanza cos dous séculos da emancipación dos países de América, e polo tanto todos aspectos negativos da dominación son aínda moi próximos, cando non totalmente presentes dalgún xeito. Entre eles temos que salientar unha división territorial arbitraria que partillou etnias, verdadeiras nacións de millóns de individuos, e axuntou outras enfrontadas tradicionalmente, o que aínda hoxe é caldo de cultivo diante de calquera conflito interno pra orixinar guerras civís, fornecidas xenerosamente de armamento polas potencias do norte. O primeiro dos estados, ao sul do Sahara, en acadar a liberdade foi Gana, en marzo de 1957. Durante os últimos anos da Colonia, concretamente desde 1952, este país xa tiña un Primeiro Ministro nacionalista, Kwane Nkrumah, por mor de que a súa organización partidaria, o Partido da Convención do Povo, fundado en 1949, conseguiu unha sólida implantación tanto urban como rural. Neste período previo á independencia déuselle pulo ao ensino, ás infraestruturas, así como á participación da maioría negra, polo que moitas colonias africanas ollaron en Gana e Nkrumah unha referencia. No discurso de asunción como Primeiro Ministro definiuse como socialista, marxista e cristián, o que non causou ningunha simpatía nos británicos, aínda potencia ocupante.   Localización e mapa de Gana.   A independencia de Gana fíxose con tutelas de Gran Bretaña, xa que se lles impuxo certas disposicións na Constitución, polas que “quedaba limitado o uso da nosa liberdade, que constituía unha aldraxe pra nosa soberanía e equivalían ao encadeamento do noso libre desenvolvemento” (África debe unirse; NKrumah; Eudeba, 1965). Nkrumah foi un nacionalista africano e pan-africanista, polo que en coherencia propuña “Un desenvolvemento planificado, que abranga a unha África unida sobre unha base continental, o que aumentaría o noso poderío industrial e económico xeral”... “e non permitir que se nos tente con vantaxes dubidosas de asociación do chamado Mercado Común Europeo” (África debe unirse). Pra afortalar a loita anticolonial Nkrumah convocou ademais, en decembro de 1958, unha Conferencia de Todos os Povos de África, non restrinxida aos representantes dos governos. Nkrumah foi deposto no ano 1966 por un golpe militar pro británico, exiliouse en Romanía e morreu en Bucarest no ano 1972. Posteriormente sería reivindicado no seu país como unha gran figura patria, porén sen que os que gababan a súa laboura recolleran seus ideais de liberdade plena, xustiza social, e participación. África negra, esa gran descoñecida, mesmo pouco ou nada valorada polo resto do mundo, está conformada por nacións moi diversas, algunhas ate fai ven pouco en estado tribal, porén outras construíron estados extensos e imperios que comerciaban en ouro e foron centro de cultura (como Tombouctou). Todas desenvolveron a artesanía e a cultura propia. Estas nacionalidades habitan un continente con moitas riquezas, especialmente minerais, que son espoliadas polas grandes potencias, mesmo a costa de guerras con custes en vidas humans inmensos. E mentres se fala de solidariedade e dánselle esmolas cunha man, coa outra chuchásenlle enormes riquezas, recreando deste xeito o atraso e a dependencia. Por iso ten moita relevancia o que fixeron e dixeron figuras senlleiras, xurdidas da realidade africana e da arela de liberdade, como NKrumah, Lumumba, Samora Machel, Amílcar Cabral ou Sankara.

Manuel Mera, secretario confederal de Formación Sindical e Comunicación da CIG. (Máis artigos...)

Confederación Intersindical Galega www.galizacig.com ÚLTIMA REVISIÓN: 29/02/2008 cig.informatica

web-espello en www.galizacig.org e www.galizacig.net (mirrors) Para estar ao día da actualidade sindical en Galiza, subscríbete á lista de correo da CIG e recibe puntual notificación das novas informacións, artigos, documentos, publicacións, convenios colectivos... que ofrece a CIG na sua páxina web galizacig.com. Apúntate en: http://www.elistas.net/lista/galizacig/alta