|
Actualidade / Artigo Homenaxe a Elixio Rodríguez Manuel Mera-
A militancia de Elixio nas Mocidades Galeguistas, naqueles intres tan decisivos, tanto polo debate sobre o Estatuto (as MG pedían máis) e a campaña que o arrodeou, como polo intenso traballo de proselitismo e a discusión interna entre as distintas tendencias da organización xuvenil do Partido Galeguista, marcouno pra toda a vida. Sabendo destes debates preguntáballe, fai uns anos na súa casa de vrau en Bande, se había moitos arredistas nas Mocidades, e il contestoume: “practicamente eramos todos arredistas, aínda que na propaganda tiñamos que termos en consideración os prexuízos existentes por séculos de asimilación”. A resposta pareceume lóxica sabendo das relacións que existían entre as Mocidades e a Organización Nacionalista Pondal de Bos Aires, así como os debates entre estas e o Partido Galeguista a respeito do tema estatutario. A insurreción militar, e as bandas falanxistas que tinguiron de vermello o Monte Furriolo, coa sangue de defensores da República e o Estatuto, non foron feitos alleos a súa persoa, e por dúas veces estivo a piques da morte. Ingresou na Lexión Estranxeira pra salvar a vida, pasou despois ao Exército e participou como aviador na guerra. Na primeira oportunidade fuxiu ao lado republicano, no ano 1937, onde máis unha vez estivo a piques de ser fusilado, pola desconfianza que xeraba súa deserción nos mandos e unha imprudencia da súa banda. Participou o resto da Guerra Civil formando parte do exército da República e unha vez rematou estivo refuxiado en Francia, e dali marchou no ano 1939 a bordo do barco Ipanema a México. Neste país de América Latina estableceríase definitivamente, casou con Gloria –súa compañeira desde entón–, tería fillos, e comezaría unha nova xeira, aínda que seguiría sempre vinculado á resistencia antifascista e ao nacionalismo galego. No libro autobiográfico “Matádeo mañá” relata dun xeito ameno, vital e reflexivo, as súas memorias sobre toda esta etapa, así como a relación casual cun grupo de cubanos que estaban preparando a revolución contra a ditadura de Batista, e que recibirían instrución militar do coronel exiliado Alberto Bayo. Elixio Rodríguez Domínguez mantivo unha relación persoal moi próxima con Pepe e Carlos Velo, con Celso Emilio Ferreiro, con Luís Soto, Castelao, e tamén co grupo de galeguistas que en México editaron a revista “Vieiros”, proxecto no que tomou parte. Destas figuras podemos lembrar a Florencio Delgado Gurriaran e Roxelio R. de Bretaña. Ademais, entre as súas amizades estiveron: Companys, Olof Palme, André Malraux. En poucas verbas, unha vida intensa, sempre ao servizo da causa galeguista, da patria nunca esquecida aínda desde a lonxania do exilio. Daquela que esta sexa unha homenaxe máis que xustificada, e un xeito de que Lobios, a Baixa Limia, unha terra que con tanto agarimo conserva vestixios romans e suevo-visigodos, non esqueza a un dos seus fillos máis senlleiros e egrexios. |
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 05/01/2008 |
|||||||
|
