|
Actualidade / Opinión Pilar Rodríguez Pérez-
A dereita ven xustificando dende vai tempo este retraso na emancipación da mocidade pola comodidade da xente nova a quedarse na casa, unha xustificación, que claro está, ven dada para non facer políticas de fomento de vivenda en alugueiro ou de protección oficial, que seica non é demasiado rendíbel economicamente, e cada quen aquí defende os seus intereses, que por suposto non son os da clase traballadora. Polo tanto a falta de interese en realizar políticas efectivas a nivel de vivenda están retrasando esta emancipación que non se produce sustancialmente ate que entramos na década dos 30 anos. Esta situación é moi preocupante, e compre unha análise fonda desta situación e propostas reais que solucionen este problema dunha vez por todas e fuxir das políticas de subvencións que non resolven o fondo da cuestión. Unha das causas que retrasan a emancipación e a cantidade de poboación estudante en estas idades que ascende a un 25% en total, e que entre os 18-24 anos ascende a case un 47,4%. A inestabilidade laboral é outro dos problemas principais ao acceso a vivenda na mocidade. Hai unha elevada taxa de paro que ascende a un 10% e o traballo das persoas asalariadas menores de 35 caracterízase pola precariedade, altos índices de temporalidade, baixos salarios, gran número de contratos ao longo dun ano. Esta inseguridade dificulta o acceso a unha vivenda libre. O salario medio anual non chega aos 14.000€ e estímase que unha persoa nova debería cobrar un 95% máis para poder mercar unha vivenda. As diferentes reformas laborais non fixeron máis que precarizar, aínda máis o mercado laboral e, xunto cos pactos de contención salarial promovidos dende vai anos polos distintos governos (PSOE, PP), CEOE e CCOO e UGT, son os grandes culpábeis desta imposibilidade de mercar unha vivenda se non é cun grande endebedamento. Compre dicer que isto non só inflúe na merca de vivenda senón tamén na bolsa da compra, incluso de produtos básicos que aumentaron significativamente o seu prezo. O acceso ao aluguer é tamén dificultoso debido aos altos prezos, fenómeno que se acentúa nas grandes cidades, onde proprietarios e inmobiliarias se lucran coas necesidades de procura de vivenda en réxime de aluguer. Ao mesmo tempo, surprende o número de vivendas desocupadas en Galiza, que é moi grande, e que non haxa ningún tipo de política que promova o alugueiro destas vivendas desocupadas. Polo tanto a nova proposta que ven de sacar o Governo estatal, sen ter en conta a renda, non é máis que a subvención de quenes se lucran deste mercado. É importante que as políticas de vivenda formenten o aluguer de protección oficial, mediante bolsas de alugueiro que controlen prezos excesivos e facilidades para acceder á vivenda a persoas con rendas máis baixas. Tamén o fomento de Vivenda Oficial Protexida e as Cooperativas de Vivenda no caso da compra. Realizar polo tanto medidas sociais de acceso á vivenda. Neste senso hai que valorar as iniciativas que a Consellaría de Vivenda está levando a cabo. Mais estas medidas deben ir da man de melloras laborais, de contratación indefinida, maior seguridade laboral e aumento de salarios que son determinantes para o acceso a unha vivenda digna. De outro xeito a emancipación da mocidade seguirá a ser unha Utopía. Pilar Rodríguez Pérez, enfermeira en precario. |
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 17/12/2007 |
|||||||
|
