|
Actualidade / Artigo
Vigo, 6 de decembro de 2007 (Publicado en La Región
o 05/12/2007)
Construír o futuro e base histórica
| |
 |
| Non é secundario que a Galiza histórica,
aquela que malia séculos de separación política administrativa segue tendo moito en común
(tanto en cultura como en lingua) formara moi primitivamente entes políticos propios e que, posteriormente
á ruptura da unidade, o Reino de Galiza mantivérase como unha realidade administrativa e diferencial
ate 1833. (Ilustración: Capa
do libro “Historia do Século XV na Galiza” de Benito Vicetto). |
| |
Sen dúbida a etapa que vai do Reino
Suevo ate a Castración e Doma do Reino de Galiza, polos Reis Católicos, é fundamental na conformación
da nosa identidade nacional. Porén, aínda que sexa unha tremenda contradición, este é
un período moi descoñecido pola maioría da xente, e asemade foi e segue sendo unha etapa con
análises nesgadas e mesmo terxiversadas, moi alimentadas e apoiadas polos intereses de poder dominantes.
Así, por exemplo, do Reino Suevo non se salientan feitos tan importantes como a organización do territorio
e, en troque, dáselle gran valor a súa pronta desaparición baixo a conquista visigoda, mesmo
que o primeiro durara máis tempo que o segundo e existan evidencias de que se mantivo como un Reino con
feitío propio; ou non se lle dá valor a que, durante varios períodos, conseguíramos
un Reino independente e noutros -moito máis extensos- fóramos o celme do Reino de Galiza e León.
Non é secundario que a Galiza histórica,
aquela que malia séculos de separación política administrativa segue tendo moito en común
(tanto en cultura como en lingua) formara moi primitivamente entes políticos propios e que, posteriormente
á ruptura da unidade, o Reino de Galiza mantivérase como unha realidade administrativa e diferencial
ate 1833. Son feitos que amosan unha vontade de soberanía, ademais da existencia desde moi antigo de lazos
identitarios comúns. Estas realidades quérense negar ou agochar co evidente obxectivo político
de restar fortaleza a calquera reivindicación de autodeterminación, e especialmente evitar recrear
ideas deste tipo e de identidade no imaxinario colectivo. Son conceicións erróneas que mesmo inciden
nalgúns sectores do nacionalismo. Daquela que o tema histórico non sexa secundario, e que tanto o
PSOE dun xeito silandeiro, como o PP abertamente, queiran coutar e controlar a súa divulgación, fundamentalmente
no ensino. Compre coñecer o pasado pra construír o futuro.
| |
 |
| Sería inxusto non recoñecer que
hai historiadores –como os da Asociación Galega de Historiadores– que realizan unha importante laboura de
recuperación, desde o rigor, da nosa historia nacional (por que a maioría da Universidade fica á
marxe?). Entre eles compre destacar a un que está moi ligado á cidade de Ourense, refírome
a Anselmo López Carreira. (Ilustración:
Capa do libro “O Reino medieval de Galicia” de Anselmo López Carreira). |
| |
Pra facer esta releitura tan interesada, partidista
e que recrea a dependencia (fundamentándoa historicamente), fai falla desmerecer a persoeiros que tanto
contribuíron ao renacer do país como Vicetto e Murguía, descoñecer a González
López, elevar a un romanticismo fantasioso a gran parte dos precursores, e mesmo negar os modernos estudos
xenéticos. Agora ben, sería inxusto non recoñecer que hai historiadores –como os da Asociación
Galega de Historiadores– que realizan unha importante laboura de recuperación, desde o rigor, da nosa historia
nacional (por que a maioría da Universidade fica á marxe?). Entre eles compre destacar a un que está
moi ligado á cidade de Ourense, refírome a Anselmo López Carreira que leva publicados varios
libros esenciais sobre a Idade Media (O Reino Medieval de Galicia; A Cidade Medieval Galega; Martiño de
Dumio; A Revolución Irmandiña; Padróns de Ourense do Século XV; etc), neles ademais
de nos achegar a ese período argumenta arreo, con dados, sobre a terxiversación pola oficialidade
de moitos feitos.
A recuperación da nosa historia é
básica, aínda que as veces os libros resulten máis pesados de ler cando conteñen tanta
explicación historiográfica, porén neste caso, e pra nosa realidade, semella necesario facelo
pra poder seguir construíndo sobre alicerces sólidos e desbotando as ideas trabucadas. Mais, de ren
vale clarificar e argumentar se ao mesmo tempo non se procura a hexemonía social, e pra elo é esencial
divulgar con textos precisos, concisos, destacar e ilustrar. O galeguismo desde os Precursores soubo facer ben
esta tarefa (moitos dos conceitos históricos que eles espallaron teñen na actualidade forza na maioría
da xente)... é verdade que se fixo nun período no que os meios de comunicación non tiñan
o papel abafante da actualidade e non estaban tan concentrados. Aínda así é un obxectivo realizábel,
pra que a xente que vive neste país poda decidir tamén desde a liberdade histórica, cada vez
que opta por unha alternativa.
|
