|
Actualidade / Artigo
Vigo, 15 de novembro de 2007 (Publicado en La Región o 14/11/2007)
Releitura polo Governo Zapatero da traxedia
do Prestige
| |
 |
| As imaxes da irregular pelexa das persoas contra
os elementos sensibilizaron máis que ningunha outra declaración a toda a nación, que saíu
en masa á rúa a protestar o dia 1 de decembro de 2002 en Compostela, e posteriormente en todas e
cada unha das cidades e moitas vilas de Galiza, mesmo ás máis afastadas da costa. (Foto: ©Fernando Pol). |
| |
Despois do último Consello de Ministros
a vicepresidenta do Governo español, Fernández de la Vega, adicoulle un tempo importante a comentar
o quinto aniversario do afundimento do Prestige, un desastre no que o governo presidido por Aznar amosou incapacidade,
prepotencia e unha actitude desconsiderada co povo galego. Na súa comparecencia a vicepresidenta puxo o
acento no papel dos voluntarios “vidos de todos os recunchos do Estado español” e nas medidas “efectivas”
que desde aquela tomou o Governo central pra evitar situacións semellantes e, como un engadido máis,
tamén felicitou aos mariñeiros e habitantes do lugar; non fixo unha soa consideración encol
de “Nunca Máis”. Ou sexa: destacou todo o que lle debemos os galegos e galegas a España, ás
súas xentes e aos seus governos... Imposibel un maior aproveitamento partidista, político e ideolóxico
dunha data de tanta significación pra Galiza, aínda que os feitos e realidades do acontecido non
sexan exactamente como ela (o Governo de Zapatero) os pintan agora, desde a lonxania do tempo e a abafante hexemonía
comunicacional de Madrid.
A loita contra a maré negra tivo como principais
e primeiros protagonistas aos mariñeiros e mariscadoras, e outras persoas solidarias das zonas atinxidas
pola desfeita, nunha loita dramática, sen os medios necesarios e cun valor a toda proba. Non había
botas, nen cestas, e houbo que mercalos nas tendas, e serían os concellos e organizacións como a
CIG as primeiras en fornecer eses medios (desde as súas posibilidades). As imaxes da irregular pelexa das
persoas contra os elementos sensibilizaron máis que ningunha outra declaración a toda a nación,
que saíu en masa á rúa a protestar o dia 1 de decembro de 2002 en Compostela, e posteriormente
en todas e cada unha das cidades e moitas vilas de Galiza, mesmo ás máis afastadas da costa. Calquera
que participara destas mobilizacións sabe que non acudiron todos os sectores sociais por igual, que estiveron
sobre todo aqueles que teñen unha maior sensibilidade de país, ecolóxica ou solidaria. Mesmo
houbo quen pretendeu restar importancia ao desastre, e acusou ao nacionalismo de alarmismo.
| |
 |
| A loita contra a maré negra tivo como
primeiros protagonistas aos habitantes dos lugares afectados e a rápida e sobranceira mobilización
da sociedade galega, destacando tanto polas masivas manifestacións como no número de voluntarios. |
| |
Tivo que pasar todo isto, facerse manifestacións
de emigrantes en lugares tan lonxanos como Londres ou Bruxelas, comezar a organizar as equipas de voluntarios no
país, desde algúns concellos, pra que se iniciara a riada de voluntarios desde todos os recunchos
do Estado, mais tamén doutros países do mundo, encetando por Portugal, e o Governo central dera algúns
medios. Lembremos asemade que foron
máis de cen mil galegos e galegas a Madrid
(23 de febreiro de 2003), nunha manifestación á que acudiron emigrantes galegos de todo o Estado,
sumando máis de duascentas cincoenta mil persoas en total, nunha mobilización sen parangón
na que se integraron solidariamente moitos residentes da capital do Estado. O proceso foi deste xeito e non ao
revés. Viñeron moitos voluntarios de fóra, nunha actitude solidaria que agradecemos e non
esqueceremos, porén a loita contra a maré negra tivo como primeiros protagonistas aos habitantes
dos lugares afectados e a rápida e sobranceira mobilización da sociedade galega, destacando tanto
polas masivas manifestacións como no número de voluntarios. Non podemos admitir que máis unha
vez se fagan leituras interesadas, que centran os méritos nos de fóra (por máis grande que
sexa a súa solidariedade) e non nos principais protagonistas, afondando deste xeito no “san benito” de que
os galegos non valemos pra camiñar sos, que necesitamos do paternalismo e da protección do resto
do Estado. Abonda de manipulación e esquecemento histórico.
|
