|
Actualidade / Artigo A Galiza romana Manuel Mera-
Lembremos un anaquiño de historia. Quinto Servilio Cepion ataca ás tribos vetonas e galaicas no 139 AC, e dous anos despois Decimo Xuño Bruto derrota aos galegos ao pé do Douro, polo que recibe o titulo de Gallaicus. A esta altura comeza a conquista da Galia meridional. No 96-94 AC hai unha nova expedición de Craso e no 62 AC Xulio César realiza unha campaña contra os lusitanos chegando ate o golfo Ártabro; e neste mesmo período enceta a conquista definitiva da Galia e a Gran Bretaña, así como do territorio galego. No 14 DC comeza a organización administrativa da Galiza por parte de Roma. Como o leitor pode comprobar a nosa relación co imperio romano ten un grande paralelismo coa que teñen os povos atlánticos naquel intre, polo que as características da conquista deben gardar unha gran semellanza. Outros dous aspectos a ter en consideración: durante todo o imperio houbo povos que non estiveron sometidos ao dereito romano e continuaron funcionando moitas entidades tribais. Segundo Ptolomeo (século II DC) no Convento Lucense había 7 povos e 19 cidades, no Asturicense 9 povos e 19 cidades e no Bracarense 10 povos e 16 cidades. En todo caso non podemos esquecer que a romana foi unha conquista, e que se mantiveran tanto tempo os castros (amurallados) algo terá que ver con este feito. Falo deste tema porque o noso país garda moito de todo este período, como tamén do megalítico, celta e medieval, que compre conservar e recrear, non só porque lembra a nosa historia, que é unha parte fundamental da cultura nacional, senón porque ademais pode e debe ser un atractivo turístico, xerador de emprego, algo que non se pode ignorar nunha zona castigada polo despovoamento. E, neste aspecto, a recuperación que se está a facer de Aquis Quaquennis, polo que puiden ollar estes días nun percorrido turístico-cultural que fixen pola Serra do Xures desde a vila balneario de Xeres en Portugal ate Bande, coido que vai polo bo camiño. Aínda que compren máis sinais e millorar as estradas e aparcamentos de coches, pra facilitar tanto a visita ao campamento como aos miliarios de Lobios, que están algo abandonados. Todos podemos comprobar que son cada vez máis as persoas, de todas as idades e condicións sociais, que fan este tipo de percorridos turísticos, sen deixar atrás o aspecto gastronómico e de lecer. Non todo é praia e fútbol, musica clásica e cine. Sendo deste xeito, pola súa importancia cultural e económica, cumpre que os investimentos sexan maiores tanto en conservación, como en acondicionamento e exposición, e moi especialmente no noso caso en escavación. Hai avanzos, porén teño a impresión que son moi de vagar, e na conservación loitamos contra o tempo e a desfeita por ignorancia ou avaricia. Asemade, dándolle un pulo á divulgación poténciase o desenvolvemento e faise país. |
|||||||||
|
|||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 23/10/2007 |
|||||||||
|