|
Actualidade / Artigo Xurxo Martínez Crespo-
No saco do himno collen a bandeira e os sinais de identidade. A progresía de Yolanda Castaño di que non se sente identificada con “ningunha afectación patriótica”. Que non lle ve “graza ningunha nin a lemas nin a bandeiras”, que non se identifica... que, di ela, “non me pon”. Esta progresía é tolerante, de “esquerdas”, “culta”, “sensíbel” e “sublime”. Séntense, din eles “ridículos” cantando o himno, malia ter “letra de poema”. Que aman Galiza, malia o himno e se cadra, a bandeira? Esta progresía di que “adoran os poemas sen donos e sen bandeiras”. A progresía anticlerical, porque non se poder ser progresista neste país sen ser anticlerical, din que o himno galego lles lembra demasiado a cando no colexio “cantábamos cancións de misa que loaban a Cristo”. Din que non cren que sexa máis valente cantar un himno, nin que se ame con máis forza un lugar por querer cantalo. Remata a alegación anti himno con que prefiren cantar calquera cousa, “algo de Marful, de Nadadora. Pero himnos non. Paso de himnos” di a poeta, moi chea, Yolanda Castaño na derradeira páxina do Galicia Hoxe do domingo 9 de setembro de 2007.
O filósofo inglés Bertón Russell no seu libro Eloxio do coñecemento inútil dicía que despois de coñecer a orixe de certas pequenas laranxas que adoitaba comer, procedentes da China, non lle sabían igual, senón mellor. A min o himno galego, fillo da emigración, non me sabe igual que a certas poetas “progres” que gustan máis de Marful ou Nadadora. A bandeira non é branca cunha franxa azul senón, coma as laranxiñas de Russell, representa unha viaxe dentro da miña vida da que aínda non voltei. Fomos moitos os que aprendemos o himno galego na emigración en América. Fomos moitos os que soubemos que tiñamos un himno e unha bandeira na emigración, moita xente do país descoñecíao. Eu relaciono o himno cunha parte importante dese esforzo de xente que non era da “progresía” senón da miseria e do analfabetismo que viron a necesidade e importancia de ser na distancia.
Máis que a Nazón de Breogán, eu vexo a Vilariño, ao Padre Barral, a Castelao na Arxentina. A bandeira tamén a vexo pero a través do que me contara Xosé Sesto en Caracas, cando me narrara que pasara os derradeiros momentos de vida con Alexandre Bóveda rezando na cela; “Sestiño, ven comigo a rezar”. A derradeira vontade de Bóveda ao Tribunal fascista que o matou foi que o enterraran coa bandeira galega. O xuíz militar aceptou, mais cando Sesto levou a bandeira do Casino de Pontevedra (a primeira bandeira galega izada en Pontevedra) para envolver o cadáver, impedíronllo os soldados. Contoume que, correndo, foi falar coa que despois sería a súa muller, e bordaron unha bandeira pequeniña e metérona debaixo da chaqueta ensanguentada de Bóveda. As bandeiras e os himnos teñen iso, en si son letras e trapos, detrás esforzos e vidas de homes e mulleres. A banalización e bananización do noso contorno fai que xa nada se respecte, e dígoo porque sen ir moi lonxe pedía Javier Marías na prensa “aulas de urbanidade” para os españois que asistían a competencias deportivas internacionais porque “non sabían respectar os himnos dos países estranxeiros”, aquel que non se respecta a si mesmo, malamente poder respectar aos demais. A min conmóveme o meu himno, a miña bandeira. Os domingos en Caracas, cando ondeaba baixo o tórrido sol do Caribe pensaba as veces en tantas cousas. A ausencia e a presenza de todo o que pode coller nun anaco de trapo... tantas historias de xente que xa non está connosco fisicamente. |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 12/09/2007 |
|||||||||||||||
|
