|
Actualidade / Artigo Xurxo Martínez Crespo-
Somos millóns os que non aturamos nin aceptamos a monarquía española. Non por nada persoal contra o rei ou a raíña ou os príncipes, senón porque non están postos, senón impostos. A monarquía non é unha institución do Estado, a única institución dun Estado democrático é o voto que dá vida as institucións e as lexitima. A diferenza entre un señor como Aznar (que non é do meu gusto), outro como Zapatero (que tampouco é do meu gusto) e o rei é que este último non foi elixido por ninguén, ou mellor dito, foi elixido por un recoñecido asasino golpista e “lexitimado” por unha consulta popular na que moitos millóns de súbditos (no Estado español non hai cidadáns por moito que se empeñen) aínda non tiñamos dereito a voto. Cito con envexa o bretón Ernest Renan dicindo que unha nación era un plebiscito de todos os días. A nós, sub-ditos (por abaixo) negáronos a posibilidade de elixir.
Espectáculo lamentábel é velos nas revistas máis frívolas. Lamentábel é a súa pobre achega á ciencia, á cultura, á empresa. Por moito que se fale e se queira comparar á monarquía española coa inglesa, poñendo a esta como deprimente e chea de escándalos, cómpre dicir que Carlos de Inglaterra é un exitoso home de negocios de produtos ecolóxicos, que dá traballo no seu país e xera riqueza para os seus. Dicir tamén, sei que as comparacións son odiosas, que moitas das monarquías que existen hoxe en Europa gañaron a súa lexitimidade estando nos peores momentos ao carón do seu pobo contra a barbarie alemá nacionalsocialista da segunda guerra mundial. Esta loita da monarquía inglesa, holandesa, norueguesa, belga contra a barbarie nazi e xunto ao seu pobo lexitimou os seus reinados, mentres que as monarquías que colaboraron e axudaron aos alemáns caeron pouco despois, como a húngara, romena, italiana... A española non ten moito de que fachendear, senón moito que esconder e moito para anestesiar a estes españois que hoxe viven narcotizados consumindo cachivaches e crendo (ou facéndonos ver) que a monarquía é a nosa institución máis “honorábel”.
Pero o Afonso XIII fixo un gran negocio coa guerra. Porque así como as monarquías que citei antes loitaron na fronte de guerra, o “primeiro soldado de España” Afonso XIII xamáis pisou o campo de batalla e bastáballe con mandar telegramas. É interminábel a lista de bandidos, estafadores e gángsters que acompañaban o rei Borbón. Os belgas Marquet, propietario do casino de San Sebastián e Cornuché, do de Deauville e Cannes que tanto gustaba de frecuentar o Borbón. O ex-presidiario español Pedraza, asesor de estafas do Borbón, tamén compartía a súa amizade.
Non é nova esta teima dos Borbóns de rodearse de gángsters e delincuentes. Vímolo co XIII e repetímolo co actual rei. No palacio de Zarzuela entraban, contrataban e despedían persoal delincuentes como Mario Conde, que despediu a Sabino Fernández Campo, ou entraban con maletas cheas de cartos escuros personaxes como José María Ruíz Mateos, Manolo Prado, Javier de la Rosa ou o xeorxiano Zourab Tchokotua, que estudou co rei no internado de Friburgo. Contra Zourab Tchokotua existe unha orde de ingreso en prisión de 1973 dun xulgado mallorquín por estafa inmobiliaria, e en 1992 foi acusado, outra vez, xunto a outro íntimo do rei, Oliver Mateu, polo mesmo delito. Foi precisamente este xeorxiano quen en 1973 conseguiu da Deputación de Mallorca a cesión do palacio de Marivent gratis, algo así coma o de Meirás para Franco ou a longa lista de “cesións” feitas no seu día ao rei Afonso XIII. O palacio de Marivent era propiedade da Deputación a través dunha doazón do filántropo grego Juan de Saridakis á Deputación de Mallorca. Eran os tempos de Franco e o ex-presidente da Deputación, Pedro Salas, sogro de Zourab Tchokotua, convence a Deputación por intermediación do xeorxiano e a súa filla Marieta Salas, que lle regalen o palacio ao principe Juan Carlos para que pase as súas vacacións. Na casa do xeorxiano en Mallorca o rei facía negocios e “relacións”. Giovanni Agnelli, Mario Conde... e o industrial, mito dos industriais italianos dos oitenta, Raul Gardini, Alejandro Arroyo e unha das súa máis coñecidas amantes, a decoradora mallorquina Marta Gayá. Gardini comprou a empresa de alimentación Koipe e entrou no accionariado de Elosúa, preparando a súa aterraxe no sector químico (no que era fortísimo en Italia) da man dos seus amigos, Mario Conde e Juan Abelló. Abelló e Conde gañaron 360 millóns de euros despois de vender, en marzo de 1987, a empresa Antibióticos a Montedison de Gardini. O 23 de xullo de 1993, o día antes do seu interrogatorio co daquela fiscal, Antonio del Pietro, dentro da operación “Mans limpas” Gardini pegouse un tiro na cabeza. Días antes suicidouse no cárcere o seu socio e presidente do ENI, Gabriele Cagliari. Juan Carlos aparecía nunha foto con Gardini e Agnelli, pouco antes do suicidio, en Mallorca nunha das copas-regatas das que tanto gustaban. As relacións extramatrimoniais de Juan Carlos deixaron de ser un segredo hai moito tempo. Como ben sinala Anasagasti, non estaba para o nacemento da sua neta Sofía. Juan Carlos tivo como acompañante oficial a Gayá e foron precisamente as súas reiteradas ausencias –estaba en Suíza coa decoradora– na sinatura de documentos de Estado o que fixo que se soubese desa relación. Unha lista longa de mulleres mantiveron relacións co rei, moitas delas da farándula. Dende 2004 sae co alemá Julia Steinbush, que o acompaña a eventos lúdico-festivos e que ten 28 anos. A familia política da familia real daría para máis temas. As palabras de Anasagasti, incluso educadas, son a voz de millóns de homes e mulleres que non acreditan nunha institución imposta á forza e con moi pouca lexitimidade histórica e presente. Que unha persoa da calidade humana, política e intelectual de Iñaki Anasagasti diga o que dixo, retrotráenos ao mito platónico da caverna. Este Estado español, herdeiro dunha sanguinaria ditadura, aínda vive encadeado de cara á parede mirando sombras. Aqueles que saen e din a verdade, como Anasagasti, son considerados tolos. |
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 31/07/2007 |
|||||||||||||||||||
|
