|
Actualidade / Artigo Xurxo Martínez Crespo-
Isto non deixa de ser un ñelindre, porque Blair, na realidade non falou da calidade dos contidos senón da veracidade destes. O problema non é se Ana Obregón ten silicona nos peitos, senón se dicimos, teimosamente que a ten cando non a ten, e Blair fixo referencia a esa teimosía dos medios de crearen eles as verdades da nada, ou incluso sabendo que non son. Blair dixo que entendía a fame e sede da prensa escrita por carnaza que servise como anzol ante un público que, con premer un botón, tiña a última noticia ao instante na prensa dixital, pero que el entendía que con esta sede e fame o que se perdía era o rigor nas análises para, segundo as súas palabras, “achegar claves para entender o que acontece”.
Despois da enxurrada de críticas a Chávez por non renovar a licenza de emisión a Radio Caracas Televisión, voces autorizadas e serias saen ao estrado para pedir por parte dos Estados unha maior regulación nos contidos e comportamentos dos medios de comunicación. Un dos que solicita o control estatal co fin de salvar a prensa (que el denomina) de “calidade” fronte á outra de baixa calidade é Jürgen Habermas. Esta división de Habermas coincide coa de Blair entre tabloides (xornalismo-lixo) e saba (xornalismo de calidade). Habermas chega a dicir nun extenso artigo publicado integramente en www.lemonde.fr que así como o Estado está na obriga de asegurar determinados servizos básicos aos seus cidadáns, do mesmo xeito debería estar na obriga de asegurar unha información de calidade. Nótese que cando se fala de calidade non se fala de veracidade. En Alemaña son varios os xornais que hoxe están en mans de grupos empresariais. Isto significa unha redución de custos en detrimento das análises e dos contidos das publicacións. Segundo Habermas, os lectores e consumidores de produtos culturais non son simples consumidores, senón “cidadáns cun dereito de participación cultural e política, para os que é preciso a información e a análise seria da realidade”.
O mesmo xornal, Le Monde, no que Habermas publicara o seu escrito, sofre unha crise económica profunda que mingua a súa capacidade de non caer en mans do capital e servir como portavoz deste. Así, tres líderes sindicais franceses do xornalismo advertían das ameazas que sofre o xornalismo, ameazas que non proveñen do poder político senón do económico. Pero que as ameazas veñan do poder económico é outra das probas polas que sabemos que detrás do poder político está o económico, que é realmente o que manda. Abrir calquera xornal, dos nosos habituais, é todo un poema do nocivo exercicio da manipulación e da distorsión. Dende titulares de xornais galegos que anuncian a intención de Chávez de impedir a saída de sacas de correo de votos de emigrantes de Venezuela cos votos precisos para que “gañase Fraga” até enquisas mentireiras días antes das eleccións municipais para crear un Estado de intención de voto proclive ao candidato oficial do xornal. The New York Times desculpouse cos seus lectores polas mentiras escritas sobre a existencia de armas de destrución masiva en Iraq que “xustificaron” a invasión e o masacre posterior da súa poboación civil. Despois desa “escusa”, a vida e o xornal continuaron como se nada acontecera, “xa pediran os perdóns pertinentes”. A impunidade ante a manipulación terminará cos xornais máis tarde que cedo porque unha nova conciencia está xurdindo entre a poboación. |
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 03/07/2007 |
|||||||||||||||
|
