|
Actualidade / Artigo Facendo país desde abaixo: As xeiras
do Instituto de Estudos Miñoranos Manuel Mera-
Collemos os coches e desprazámonos ate un camiño no Monte Tetón, na parroquia de Tebra, Tomiño, raiando coa parroquia de Couso en Gondomar, e desde alí a camiñar. A primeira visita foi a varios petroglifos, que abranguen un total de 270 metros cadrados, a uns 300 metros de altitude. Alí un arqueólogo (voluntario e membro do IEM) falounos do que representaban, da época en que se fixeron, así como da súa importancia pra o coñecemento da nosa historia. Foi unha explicación clara que nos deu a todos e todas máis coñecementos sobre o tema. Despois un segundo xacemento con varios petroglifos a máis altitude e a uns centos de metros do anterior. Seica se trata dun dos de maior dimensión do país. A segunda etapa, despois dun percorrido polo monte seguindo carreiros de terra, entre mato e penedos foi a unhas mámoas. A unha altitude de máis de 400 metros e rente dunha marca que indica o limite entre Gondomar, Tomiño e Tui. Alí hai trece mámoas, algunha de grandes dimensións. Déronnos de novo explicacións (desta volta por outro membro do IEM). Indicounos que estas acumulacións de terra cubrían os dolmens, ou arcas, ou antas (cemiterio neolítico, hai 4.000 a 6.000 anos, en Galiza ten estes e moitos máis nomes), e que poucas fican enteiras xa que foron espoliadas na procura dos tesouros “dos mouros”, por certo inexistentes. Seica existen varios centos delas entre a raia con Portugal e a Ría de Vigo, nunha cota entre os 300 e 400 metros de altitude. A terceira etapa, despois de percorrer varios quilómetros, ollamos vacas e cabalos no monte, imos a un castro chamado Castro de Arriba, xa na parroquia de Couso, semella de pequenas dimensións, nun cumio rochoso, e sen escavar e catalogar, polo que non se aprecia na súa totalmente. Nova explicación sobre os restos e a época. En todo o percorrido, desde que visitamos os primeiros petroglifos, a paisaxe é abraiante. Na primeira parte da xeira óllanse ao lonxe os montes dos arredores, e vistas tanto do río Miño como de Portugal e o Baixo Miño. Ao chegar ao Castro temos unha panorámica do Val Miñor coas illas Cíes ao fundo, o Monte Galiñeiro a unha banda e o da Groba á outra. Despois baixar, que sempre é máis doado. Por último as despedidas, as felicitacións pensando en voltar. Foron tres horas e media de camiñar, falar, facer novos amigos, aprender e querer máis á nosa historia, porén tamén ao marabilloso ecosistema que temos. Fai sete anos que o IEM fai estas xeiras que están relacionadas coas que fixo o Siñor Afranio (Antón Alonso Ríos, deputado agrarista na 2ª República, galeguista) cando fuxía das gadoupas da represión franquista, antes de pasar a Portugal. Faláronnos tamén da figura deste egrexio paisano os nosos guías. Antón Alonso Ríos e Suárez Pícallo foron dous persoeiros da emigración galega na Arxentina, dirixentes da Federación de Sociedades Galegas Culturais e Agrarias de Bos Aires, que voltaron a Galiza durante a República. Pícallo tiña ademais actividade política e sindical en organizacións arxentinas da esquerda marxista. Despois do levantamento militar fascista Alonso Ríos retornou a Bos Aires. Integrouse no Consello de Galiza, xunto con Castelao, Suárez Pícallo, Elpidio Villaverde e Alfredo Somoza. Na camiñada ía pensando que o traballo que realiza o IEM pra divulgar a nosa historia é importante, un exemplo de facer ben as cousas, de construír país desde abaixo aproveitando todas as potencialidades. Que contributo non sería que estas experiencias se fixeran en todas as bisbarras de Galiza... que forza dá, mesmo pra reivindicar e esixir, cando un conta con traballo por detrás. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 24/07/2007 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||