|
Actualidade / Crónica Silvia Bermúdez Pérez e Pilar
Rodríguez Pérez-
A nosa aventura xa comezou de camiño ao noso destino. O primeiro altercado foi perder un coche polo camiño, e non calquera senón o que portaba o xantar. Despois, as sinuosas curvas do traxecto obrigaron aos nosos condutores a un repentino espertar. Ao tempo que nos achegábamos ao río Paiva comprobamos como tanto os topónimos (Nespereira, Gondomar, Fornelos...) como a paisaxe (inclusive a praga do eucalipto) constituían a proba dun pasado común Galiza-Portugal. Xa no noso destino, deixamos as nosas roupas para vestirnos cales superheróes “os incríbeis”. Neopreno, chaleco, chuvasqueiro, capacete... Vaia pintas!! Nada que envexar á pasarela Cibeles. Pois desta guisa comezamos a nosa segunda aventura; meternos vinte persoas nunha furgoneta ante o abraio do noso colega portugués “non acredito” dicía mirándonos. Dez quilómetros despois as sardiñas saímos da nosa lata, algunha (mais ben sardiño) algo machucada, e comezamos a descender até o río. Xa era a unha do medio día. Ao fin daba comezo a verdadeira aventura. O río transcorría encanonado nunha paisaxe abrupta, decorada por grandes rochas e un verde intenso. Mágoa que a intensidade do descenso nos impedira desfrutar coa suficiente calma dese marabilloso entorno. Ben en balsa, ben en piragua, protagonizamos un trepidante descenso. Armadas e armados con palas vermellas loitamos contra a corrente que unha e outra vez empeñábase en esmagarnos contra as rochas ou ben voltear as nosas precarias embarcacións (a verdade é que algunha vez o conseguiu). Un parque acuático natural conducía os nosos corpos; pequenas fervenzas, remuíños, pedras, persoas que saían proxectadas (verdade Pili? je, je)... Puf, non había momento para o descanso. Canta adrenalina!! Tras moitos momentos de diversión e tamén moitos negróns (non si, Silvia “garavanciño”? Ji, ji) fixemos unha parada, para descender “a nado” (mellor dito a golpes) o último rápido, un tobogán natural; e para tomar un té quente e un chocolate. Xa de camiño comemos unhas empanadas, rosca e orellas de Entroido; e entre comentarios e propostas decidimos que a aventura non acaba máis que de comezar agora aínda nos queda lidar coas alturas!!!!
|
||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 14/02/2007 |
||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||
