|
Actualidade / Opinión Rafa Villar-
Parece, máis unha vez, o mundo do revés. Coma se os verdugos estivesen a reclamar xustiza das súas propias vítimas. O historiador só pretende rescatar do esquecemento a dignidade dos homes e mulleres que foron fieis á legalidade republicana e sufriron represión por isto. E faino por solidariedade e compromiso, enarborando a bandeira da verdadeira historia. Da verdade histórica. Non da enterrada tras os corenta anos de ditadura franquista. A transmutación do franquismo a partir de mediados dos anos 70 levou consigo, entre outras cousas, unha tácita manobra ‘de obediencia debida e punto final’, que exculpaba de responsabilidades a todo un réxime que fora ferozmente brutal. Nin sequera se contemplaba a restauración da dignidade das persoas e as familias que padeceran a represión por mor das súas convicións democráticas e republicanas. O ano 2006, declarado institucionalmente como “Ano da Memoria”, prometía ser o ano que servise por fin a que esta restauración da memoria das vítimas do alzamento fascista de 1936 (e das catro décadas de ditadura que seguiron) comezase a ser posíbel. E aínda que fose de xeito incompleto e ás veces incomprensibelmente tímido, moitas memorias puideron emerxer da sombra o pasado ano. Tamén semellaba quedar claro que, pasado o “Ano da Memoria”, era ben continuar con este exercicio de xustiza histórica que nos coloca, dunha e outra maneira, ante o espello da historia. Agora chega, como unha xostregada na consciencia de noso, a citación para que o historiador Dionisio Pereira compareza perante a Xustiza. Piden unha retractación. Que negue as súas propias palabras que non son senón as palabras que a el confiaron familias de represaliados. Palabras que durante décadas apenas foron silencio, pero palabras que non sucumbiron ao esquecemento. E nesas palabras hai nomes. Os nomes do horror en Cerdedo e na comarca de Terra de Montes. Xentes que formaron parte da barbarie. Setenta anos despois hai quen pensa que non deben ser ditos e escritos os seus nomes. Ditos e escritos no papel que refai e reconstrúe a historia desde a ollada digna dos vencidos. Esa é a de Dionisio, esa é a ollada que non queren que vexamos. Por iso hai que estar con el, con Dionisio. Porque a verdade da historia debe ser escanciada para todos. Guste máis ou guste menos.
|
||||
|
||||
|
ÚLTIMA REVISIÓN: 16/02/2007 |
||||
|